Frauleinfaust View my profile

[MIE Mission]-(5) Wilhelmina Zheng

posted on 14 Jul 2013 11:33 by bitter-kurosuiren
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 

ฉันคิดว่าไม่ใช่วิธีการที่ฉลาดอะไรสำหรับการถามรีเซปชั่น ทั้งที่พวกของพวกมันอาจมีอยู่เต็มไปหมด..

ว่าแต่พวกเขาเข้ามาพักที่นี่กันกี่วันแล้วงั้นหรือคะ?”       “เพิ่งเข้ามาเมื่อเช้านี้เท่านั้นเองค่ะ

    พวกเขาเป็นกลุ่มอยู่ในชุดสูทภูมิฐานเสียจนไม่น่าที่จะเป็นกลุ่มนักท่องเที่ยวได้เลย ความคิดเห็นของพนักงานผู้นี้ อาจเป็นกลุ่มนักธุรกิจที่มาเจรจาต่อรองเรื่องการค้า พวกเขาคุยกันเบาๆระยะที่ไกลแบบนั้นทำให้ฉันไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกันเลยแม้แต่น้อย คาดว่าจะเป็นการนัดหมายเรื่องเวลาในการส่งยาพวกนี้ไปที่ไหนซักที่ ฉันลอบมองดวงหน้าเหล่านั้น มีชายวัยกลางคนร่างท้วม ศีรษะล้าน ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นผู้รับยา กับชายวัยราวต้นสามสิบ ผมสีน้ำตาลและสวมแว่นกรอบกลมทำให้ใบหน้าของเขายิ่งดูแก่ขึ้นไปอีกรายรอบไปด้วยคนในกลุ่มที่ฉันเองก็รู้ดีว่าพวกเขาเก็บซ่อนปืนไม่ว่าที่ใดก็ที่นึงของเสื้อผ้าสีทึม

..แต่การเจรจาของพวกเขาคร่ำเครียดกันเสียจนไม่ได้สังเกตสายตาของฉัน และคนที่ไม่รู้ว่าเป็นหญิงหรือชายสวมฮู้ดที่อยู่อีกฝากของลอบบี้….

 

 photo 01_fin_zps6adf5338.png

 

ฉันถามข้อมูลของคนเหล่านี้คร่าวๆ โดยแสร้งทำเป็นคนรู้จักของหนึ่งในคนที่อยู่มุมหลังๆของคนเหล่านั้นที่ดูเหมือนว่าจะเป็นชายชาวอังกฤษที่มีเส้นผมสีบลอนด์เหมือนกัน พนักงานสาวในทีแรกเธอปฎิเสธที่จะให้ข้อมูล ฉันปราดมองจอคอมพิวเตอร์ซึ่งแสดงผลการจองห้องพัก ..จากข้อมูลที่ได้มาจากคุณเอ็มก็พบกับชื่อที่เป็นของชายวัยกลางคน พวกเขาจะมาส่งยาเสพติดให้กับแหล่งเสื่อมโทรมที่อยู่ห่างจากตัวเมืองออกไป จากสีหน้าและแววตาของผู้หญิงคนนี้ เธอกำลังพูดความจริงอยู่แม้ว่าจะไม่ตั้งใจก็ตาม ฉันไม่รู้ว่าเส้นทางการเดินยาของคนพวกนี้เป็นยังไงกันแน่.. มันเสี่ยงอันตรายมากทีเดียว ในที่สุดเธอยอมบอกจำนวนคนที่มาคร่าวๆ

โชคดีที่เธอไม่ไปถามคนพวกนั้น บางทีอาจจะได้อะไรขึ้นมาบ้าง

                “โอ้ ไม่เป็นไรค่ะฉันกล่าวขอบคุณแล้วสลับกับมองคนสวมฮู้ดนั่นอีกที เป็นเด็กผู้หญิงผมสั้นสีบลอนด์ เธอหันมาสบตากับฉันแล้วเสหลบไปอีกทาง ฉันเดินเข้าไปยังลิฟท์ จะลองไปหาเบาะแสจากชั้นที่ 28 ที่มีพวกของคนเหล่านี้อยู่นิดหน่อย ฉันลอบมองคนพวกนี้ตั้งแต่ก่อนที่จะมาถามข้อมูลเพียงน้อยนิด ก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิดลง เธอคนนั้นได้ถลันเข้ามา โชคดีที่กดลิฟท์ข้างไว้ทัน

                ..เด็กคนนี้น่าสงสัยมาก

                “เมื่อครู่ขอโทษด้วยนะคะ..” ฉันเอ่ยและเมื่อประตูลิฟท์ปิดลง เธอส่ายหน้าเชิงไม่เป็นไร

“รู้จักอะไรกับคนชุดดำพวกนั้นด้วยงั้นเหรอ?” หญิงสาวเริ่มเปิดประเด็นถาม พลางกดลิฟทชั้นบนๆ ฉันมองตาม “ดิฉันไม่ได้รู้จักพวกเขาหรอกค่ะ..” ในตอนนี้ไม่เห็นสีหน้าของตัวเอง แต่พยายามซ่อนความตกใจเอาไว้ เพราะไม่รู้ว่าเธอจะมาอย่างมิตรหรือศัตรู

 “งั้นก็ดีแล้วล่ะ พวกนั้นก็ไม่ใช่คนที่น่าเข้าไปยุ่งซักเท่าไหร่หรอก” น้ำเสียงคุ้นหู แต่จำไม่ได้ว่าได้ยินตอนไหน

“เธอรู้จักพวกเขา?” “ไม่รู้เหมือนกันล่ะ” หญิงสาวที่ดูเผินๆแล้วแต่งกายคล้ายกับผู้ชายยักไหล่ “แต่ฉันมีธุระกับคนพวกนั้นน่ะ” ถ้าได้ข้อมูลจากคนคนนี้อาจจะมีประโยชน์  

“อืม” ฉันคิดหาทางหนีทีไล่ อาจจะต้องถามหรือไม่ก็คุมตัวไป ..ถ้าเธอไม่ยอมก็ต้องใช้กำลังจัดการ มีความเป็นไปได้ว่าเป็นพวกคนจากทางนั้น “คิดอะไรอยู่งั้นเหรอคะ?” สังเกตได้ว่ามือของอีกฝ่ายล้วงในกระเป๋าเสื้อ ซึ่งตนก็เอามืออีกข่าง

“เปล่าค่ะ” ในตอนนี้ลิฟท์ใกล้ถึงจุดหมาย จอที่แสดงผลของลิฟท์สว่างตัดกับภายในลิฟท์ที่เริ่มน่าอึดอัด “มันอาจจะเสียมารยาทไปบ้างแต่ว่า มีธุระอะไรอย่างนั้นหรือคะ?” เธอเริ่มมีสีหน้าพูดยาก “งานน่ะ”

เสียงลิฟต์ดังขึ้น อีกฝ่ายจ้ำอ้าวออกไป ไม่ให้หนีไปได้หรอกฉันกดลิฟท์ “เปิด” ค้าง แล้วรั้งตัวเอาไว้ เธอดิ้นขยุกขยิกไปมา  “มีเรื่องจะพูดอยู่พอดีค่ะ เธอเองก็เป็นพวกเดียวกันกับคนพวกนั้นด้วยสินะ?” คนที่อ่อนวัยกว่าไม่มีท่าทีหวาดกลัว

“ถ้าเป็น "พวกนั้น" จริงๆ จะทำอะไรฉันงั้นเหรอ ?” เธอยิ้มมุมปาก มือของฉันยังคาอยู่ที่คอเสื้อด้านหลังและแรงการจับดูเหมือนจะแรงขึ้น ความตึงเครียดนี้ทำให้รู้ว่าควรทำอะไรต่อไป วิลเฮมินาปลดเซฟปืนที่เดิมรัดอยู่กับสายหนังที่ท่อนขา  “ถ้าเป็นแบบนั้นคงได้คุยกันอีกยาวค่ะ”

“แต่ฉันคงไม่มีเวลามากพอหรอกนะ” จังหวะนั้นอีกฝ่ายก็รีบสะบัดแล้ววิ่งหนีออกจากลิฟท์ ก่อนที่ประตูลิฟท์เกือบจะปิดลง ฉันรีบวิ่งตามไปพร้อมกับปืนบาเร็ตต้าที่มือ ในชั้นนี้แทบจะไม่มีคน จึงได้ยินเสียงฝีเท้าของหญิงสาวได้ถนัดนัก เสียงค่อยๆจางหายไป

ผลัก! เสียหลักสะดุดล้มหน้าเกือบทิ่มโครม มือชักปืนออกมาอย่างรวดเร็ว ตอนนี้สโนว์ที่ยืนอยู่ถือสนับมือค้างไว้เช่นนั้น ถ้ายิงจริงเรื่องใหญ่แน่ๆ…’

ฉันแทบไม่เคยใช้ปืนนอกจากตอนที่พ่อสอนให้ยิงเป้าชั่วคราว  ..พ่อหมายถึงพ่อบุญธรรม  เขามักสอนเสมอว่าจงใช้ปืนโดยมีสติ จำได้ดีว่าเขาเป็นตำรวจตัวคนเดียว ไม่แต่งงาน และเลี้ยงดูเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งอยู่ในเขตพักอาศัยเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว..  

ฉันจ่อเข้าที่หน้าผากของอีกคนทั้งที่กึ่งนั่งกึ่งยืนเสียหลักอยู่แบบนั้นแล้วรีบล็อกตัวเอาไว้ “เสร็จกัน” เธอสบถออกมา  “ไม่อยากที่จะใช้กำลังนะคะ ...เท่านี้บอกได้รึยัง?” ปืนถูกเก็บไปแล้ว แต่ว่าแขนยังล็อกอยู่

 photo 02_fin_zpsc6cffa3e.png

ฉันไม่ได้รู้จักคนพวกนั้นเหมือนกันล่ะน่า แค่จะมาหาข้อมูลเท่านั้น มาขวางกันแบบนี้เธอเป็นใครกันแน่?” เป็นเหตุผลที่ไม่น่าเชื่อถือเลยจริงๆหากเป็นคนร่วมทีมคงจะไม่ต้องหนี อาจจะเป็นพวกที่เป็นอันตรายกับอีกพวกหนึ่งก็ได้ “มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องบอกค่ะ”

 “แล้วต้องการอะไรจากฉันล่ะ?” ฉันคิดว่าจะพูดอะไรออกไปดี เพราะว่าท่าทางเธอจะไม่ยอมรับง่ายๆ “อย่ามัวแต่เงียบสิ หรือจะจับฉันเป็นตัวประกันไว้กันล่ะ?” ฉันตอบไปช้าๆ “ไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ”

งั้นก็รีบๆปล่อยฉันซะทีสิ เวลาน่ะมันเป็นเงินเป็นทองนะไม่สนใจคำพูดกวนโมโหนั่น ฉันลากเธอลงไปทางบันไดหนีไฟ คิดว่าจะพาตัวไปไว้ในรถเพื่อถามเอาความ (ถ้าหากปะทะคงปะทะกันในรถ) อีกสามชั้นจวนจะถึงที่จอด “นี่เธอ ฉันก็เจ็บนะ” เธอบ่น ถ้าสังเกตดีๆเธอจะมองซ้ายมองขวาอยู่ตลอดเวลา กำลังหาทางหนีอยู่แบบนั้นสินะ ก่อนที่จะมีท่าทีสงบลง

ตุบ! สโนว์กระทุ้งศอกเต็มแรงแล้วรีบปืนออกนอกหน้าต่าง สภาพนั้นอยู่ได้ไม่นาน ฉันชักปืนออกมาแล้วฟาดแขนลงไปที่หลังเต็มแรงเพื่อให้เสียหลัก แต่เธอพยายามหย่อนตัวลงไปทางระเบียงอีกชั้น ก่อนที่จะตามไป ความเจ็บปวดจากท้องแล่นปลาบเข้ามา

“บ้าเอ๊ยเมื่อตั้งหลักได้ก็ปาเข้าไปเกือบครี่งนาที ไม่เห็นอีกฝ่ายแล้วจากนั้นจึงกลับไปทางเดิมที่จากมา อย่างน้อยทั้งใบหน้าที่จำได้ในตอนนั้นก็ทำให้พอรู้แล้วว่าคนพวกนั้นเป็นพวกไหน ฉันถอดวิกผมกับแว่นตาที่ใช้ปลอมตัวออกแล้วเดินกลับไปทางเดิม หวังว่าคนพวกนั้นจะยังอยู่.. หรือไม่ก็อาจไหวตัวไปแล้วก็ได้

 photo 03_fin_zps3b7fda22.png

 อีกซักนิด เจิ้งกับคุณสโนว์แบบ SD 

 photo snowwil_zpsaf44e73c.png

ขอบคุณคุณ @blearry  ที่มาเล่นด้วยกันนะคะ //v// สโนว์น่ารักมากเลย.. (ในที่สุดเจ๊ก็มีเด็กให้ปราบ.. ไม่ใช่ล่ะ)

ปล.จากมิชชั่นนี้พบว่าซีจีติดกันสามรูปเสียพลังงานมาก 

แล้วพบกันใหม่ค่ะ~


 

 

 

            

 
 

Comment

Comment:

Tweet

@meme14941 เกร๊ศศศศศ จริงดิ *ยิงรัวๆ* 
ดีใจที่ชอบเน้ 
@eveba ขอบคุณค่ะ /ใจจริงคนโรลอยากจับใส่กระสอบไปสอบที่ HQ /โดนโบก ดีใจที่ชอบนะคะ >v<,, #ดูเหมือนมีแต่คนชอบภาพสุดท้าย
@janyouare ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ 
มิชชั่นหน้าจะพยายามพัฒนาการเขียนให้ดีกว่านี้ค่ะ!!

#4 By Frauleinfaust on 2013-09-29 19:24

เอ๊ยยยย  มิสเจิ้งเท่มากๆเลยค่า มิชชั่นนี้ 
เลิฟๆ

สนุกมากเลยอะ อ่านอย่างเพลิดเพลิน

#3 By Jan on 2013-08-31 01:36

อ่านจบแล้ว มิสเจิ้งเท่! ตอนจบเสียดายตามไปด้วยเลยค่ะ หลุดมือ
ภาพประกอบก็น่ารัก โดยเฉพาะภาพสุดท้าย

#2 By อีฟ on 2013-07-16 21:21

เดี๋ยวนะตัวเธอชั้นเห็นเจ๊ใส่วิกแว่บนึงเป็นโคโลญร่างซี5555 /โดนยิง
ชั้นชอบรูปจิบิอ่ะมันมุ้งมิ้งมากฮืออออ /แดร่ก

#1 By Wienczy on 2013-07-14 16:09

Recommend